Bir çok kez yaşadım. Hayata karşı sessiz kaldım, sustum yaşadıklarım karşısında. Sonra çok zaman sonra acısı geçince sadece bilmesi gereken kişilere anlattım derdimi. Çünkü anlatmakla; anlayamayan insanlara anlatmak gibi derdim yoktu çoklukla..

Ama son dönemlerde artık sabrımın olmadığını ve ağzımı çarşaf gibi açasım olduğunu söylemek istiyorum.

Ben de insanım benim de duygularım var.

Bana ait olmayan sözlerin bana ait gibi söylenmesinden, beni dinlemeden üçüncü kişilerin sözleriyle karar verilmesinden sıkıldım. En son yine saçma sapan olaylar silsilesin de bu kadar bunalmıştım. Ve “kim söylüyorsa çıksın karşıma benim söylediğim konuştuğum ortada yüzleşssin kimse” demiştim. Timur’un filleri gibi kimse yoktu ortada…Gördüğüm, yaşadığım bu yönde. Dağ dağa küsmüş dağın haberi olmamış. Medeni cesaret biraz…

Midem ağrıyor benim bu yaşadıklarımdan. Hep söylediğim gibi olması gerekenler olsun hayatımda , olmaması gerekenler çeksin gitsin.

Enerji vampirlerine ve sahteliklere hiç tahammülüm yok.

Susmak en acımasız, öldürücü silah…

Güle güle..