Günlerdir beklediğimiz gösteri günü geldi çattı. Evde kızların hükmü sürünce parti havası, etkinlik hiç bitmiyor. Ama bu kez başrolde Maya Su var . Başrol dediysem bizim evin başrolünde. Çünkü bütün çocuklar gösteri de eşit derece de hazırlanmış ve harika rol sergilediler.

Nisandan bu yana hazırlanıyorlar. Son haftasında iki kez sahne provası yaptılar. Davetiyeydi, kıyafetti derken beklediğimiz gün geldi çattı. Maya Su geçen gün geçirdiği alerji krizinden sonra acaba olduk Mutlu Dr ile. Aman hasta olmasında gösteriye çıkabilsin. Neyse ki dün geceden bugüne sabahı zor etti Maya Su ve sabahın köründe uyanıp gösteri için hazırlanıp gitmek istedi . Gecenin 2,3o u bak kızım karanlık sabah olsun vb deyip zor yatırdım. Sabahı zor yaptık. Silah zoru ile bir kahvaltı sonrasında hemen servise. Çünkü okuldan toplu halde gidip hazırlanacaklardı. Biz de 10.30 da Ayhan Şahenk Kültür Merkezinde olmamız istendiği için belirtilen saat de orada olduk 🙂

O servise, biz de hazırlanıp doğru seyir alanına. Bizim gibi anneler , babalar ve aile büyükleri orada. Bizim burada yaşayan büyüklerimiz olmadığı için sadece ikimiziz . Hatta evden çıkarken  takılıyorum Mutlu Dr vay be çocukları bırakıp sanki randevuya çıktık 🙂 Çünkü ya o ya ben her yere yalnız gidiyoruz. Her ne kadar yardımcı abla ihtiyac halinde kalabilecek olsa da pek tercih etmiyoruz.

Neyse ortalık ana baba günü. Ben davetiyeleri evde unutmuşum. Sıramızı bildiğimiz için sorun olmuyor içeri girip yerimize oturuyoruz. Önceden mail ile söylenmesine rağmen kamera ve fotoğraf çekimi yapıyor herkes. Tüh diyorum bir kare dahi çekemeyeceğim. Mutlu Dr boşver tadını çıkar gösterinin diyor. Ama içten içten kızıyorum bizim suçumuz okulun kuralına uymak mı? Herkes elinde bol patlayan flashları ile çocuğunu çekmeye çalışıyor. Ortalık paparazzi modunda… Hay bin kunduz biz ne zaman önceden iletilen uyarılara uyacak bir toplum olacağız. Neyse, kızma diyorum YSM bu senin bakış açın.

Sahne önünde okulun fotoğrafçısı olacak sanıyordum öyle bilgi gelmişti organizasyon ile ilgili tek kusur bunu yazacağım benim gibi meraklı bir anne bunu önceden sormuş ve gösteri hem kamera hem de fotoğraf kaydı alınabilecekti. Neyse kısmet değilmiş.

Bütün Bilgi Kozası minikleri “Gökkuşağının Altındaki Şehir Müzikali” adında bir gösteri sunuyor bize. Önce sahne açılıyor ve tüm çocuklar geçiyor sıra ile. Bizim minik itfaiyeciler kırmızı kostumleri ile göz kamaştırıyor.

Harika danslar, renkler, cıvıl cıvıl müzikleri, tarz kıyafetler ve harika öğretmenler … Çok profesyonel gerçekten bu kadarını hayal etmemiştim. Ben bir çok organizasyonda hem iş gereği hem de çekim gereği bulundum. Bu kadar güzel yönetilsin bir kez daha bravo Bilgi Kozası 🙂

My İphone

Finalde tüm çocuklar çok güzel veda ediyorlar bize. Sonrasında belirtilen yerden alıyoruz minik itfaiyeci Maya Su’yu. Ağlıyor minik çünkü bizi göremediği için üzülmüş. Diyorum biz oradaydık sana el salladık sen bizi görmedin. babamı istiyorum diyor baba yukarıda hava alıyor.

My iphone

Hemen babaya uçuruyorum onu kucağımda taşıyarak. Çünkü Maya Su babasının gösterisine gelmesini çok istiyordu. İşi gereği baba bir çok organizasyonumuza katılamadı diğer anne babalar gibi. İçindeki korkunun sebebi bu olsa gerek. Ki Mutlu Dr günler öncesinden ayarladı her işini. Çıkışta koşa koşa ofise yetişiyoruz birlikte… Maya Su yolda çok mutlu arka koltukta bıcır bıcır.

My iphone

Mutlu ofiste Ebru ile oynuyor herkese kıyafetini gösteriyor sonra çıkarıyoruz yoksa sıcaktan kaşınacak. Ofis bir an da eve dönüşüyor. Tanıdığım kişiler var ve hepimiz güle oynaya bir gün geçiriyoruz.

My iphone

Eve bırakıyor Mutlu Dr bizi o doğru hastaneye vizite koşuyor. Evde Mira ile buluşuyoruz. Maya Su yine itfaiyeci kostümünü giyiyor inanamıyorum ve o halde uyuya kalıyor. Ta ki baba gelinceye kadar…

Hayat çocuklar için gerçekten çok farklı akıyor. Ve ben bu çocuklarla, bebeklerle bu hayatın içinde bir sarkaç gibi bir o yana bir bu yana farklı anları ve duyguları yaşıyorum. İyi ki yaşıyorum.

YSM_itfaiyeci annesi 🙂

Teşekkürler ise tüm Bilgi Kozası öğretmenleri başta olmak üzere ilk günden bu yana bizimle olan Nuray ve Ayşe Öğretmene, servis şöförümüz olmaktan öte her şey olan Zeki Abiye, İngilizce öğretmenimiz Name’ye, Esra ve Zeynep Hanıma ve isimlerini yazamadığım herkese …. Hep böyle kalın ve gerçekten pişmanlıklarını dile getiren mezun olan anneler videosunda ki gibi gerçekten biz ayrılacağımız için üzülüyoruz.