“Depresyondayım, çok yalnızım” dedik durduk aylardır. Karşımıza çıkana konuşmaya fırsat vermeden başladık kendi sorunlarımızı anlatmaya. Her zaman ki bencillik kaftanını şöyle bir geçirip “Dipteyim, sondayım, depresyondayım” dedik ardı ardına depremler yarattık karşımızda ki canlara. Derken…

Bahardır aşk zamanıdır.

Beklenen bahar geldi. Cemreler ardı ardına düşerken toprağa, kendini iyice gösteren güneş kanımızı kaynatmaya başladı. Bahar yağmurları başlamadan aşka düşmenin tam zamanı.

Bahardır aşk zamanıdır.

Yağmur altında dolaşmak sevgili ile ne kadar güzel ise, yalnızlığın şemsiyesini alıp dolaşmak o kadar acı verir insana…

Bahardır aşk zamanıdır.

Parklarda, deniz kenarında, caddelerde elele tutuşmuş kızlı-oğlanlı gruplar çoğalırken; yalnızlar saklı özlemler ile izler etrafı … Nedendir bu özlem neden? Bahar aynı bahar, mekan aynı mekandır, da… Ruhlar bir olmayınca ne aşk olur ne meşk! Vücutlar tanısa da birbirini duygular tanımaz. Aşklar kaçar, hüzünler kovalar yalnızları.

Bahardır aşk zamanıdır.

Yemyeşil çimenler de bembeyaz papatyalar yokluğun varlığını hatırlatır insana. Çok değil bir-kaç bahar önce papatyalardan taçlar yapıp güller kondururken dudaklara; sevgili hatırlanır derin yalnızlıkla. Uzaklaştırmak istedikçe çıkar gelir rüyalara. Acaba ile eller uzansa da telefona son anda ” Sonsuza kadar sürecek”sözleri anımsanır. Aşk bitmiştir, kimbilir hangi dünyalar da kahkahaları çınlamaktadır, kime yar olmaktadır şimdi sevgili?

Bahardır, aşk zamanıdır.

Yeşim Şahin
07/03/2002