Gün 6. “Mutfakta penceremin önünde duruyorum…” Başlangıç cümlesi bu, gerisi serbest.

karblogfirtinasi-blogfırtınası

Mutfakta penceremin önünde duruyorum. Kar yağışını hızlandırmış etraf göz gözü görmüyor. Kar tanelerinin yerle buluştuğu her an büyüleciydi. İçimden dışarı çıkmak ve karlarda yuvarlanmak geçiyor. Oysa çıkmam mümkün değil. Yasaktı dışarı çıkmak yasak. Kendi hayatımın hapishanesinde yaşıyorum.  *Agorafobiktim son iki aydır. Dışarısı tehlikeli , korkunçtu benim için. Dışarı adım atmak düşüncesi bile kalbimin hızlanmasına fenalaşmama yol açıyordu.

Kardaki ayak izleri dikkatimi çekti. Ayak izleri sonsuzluk işaretini çizmişti. Kar bana mesaj mı veriyor derken o sırada onu gördüm. Oradaydı, çok aşağılarda sadece duruyor ve bakıyordu. Kimdi sadece ben biliyordum. Vardı, gerçekti ve her şeyden öte sadece bana bakıyordu. Görüyordum. Şimdi oradaki durmuş bana el sallıyor “gel” diyordu. Gidebilir miydim? Bilmiyorum…

Eğer gidersem biliyordum sonsuza kadar onda kalacaktım. Çünkü gördüğüm iç sesim, aynam , bendim..

YSM- uydurukçu 

*Agorafobi anksiyete ve anksitenin eşlik ettiği depresyon hastalıkları esnasında şiddetini artırır. Panik atak, anksiyete hastalıklarından sadece birisidir.